Dwór Haliny i Janusza Regulskich (dyrektora spółki "Siła i Światło"), przebudowany w latach 1924-25 z dwóch niewielkich domków z 4 ćw. XIX w. Kolejna rozbudowa w latach 1928-29, według projektu Juliusza Dzierżanowskiego, który nadał budynkowi formę barokowo-klasyczną. Jeden z ośrodków konspiracji w czasie okupacji; po Powstaniu Warszawskim miejsce schronienia dziesiątków uciekinierów z Warszawy.

Zbudowana na początku XX w. w stylu nawiązującym do popularnego w okresie międzywojennym nurtu narodowego, korzystającego z uproszczonych form historyzujących.

Zbudowana wg proj. arch. Oskara Sosnowskiego dla Antoniny Walickiej, przełożonej warszawskiej pensji dla dziewcząt. Budynek powstał ok. 1908 r.

Budynek wzniesiony w latach 20. lub 30. XX w.

Dom wzniesiony dla rodziny Wernerów w latach 1913-14, zaprojektowany przez wg wskazówek prof. Wacława Wernera. Wyposażony był w najnowsze wówczas urządzenia techniczne: własny wodociąg z pompą w piwnicy, centralne ogrzewanie na koks, instalację kanalizacyjną (szambo) oraz (na przyszłość) ułożono w ścianach rurki do instalacji elektrycznej. Po śmierci małżonki Zofii z Schuchów Werner w 1918 r. Wacław Werner przeniósł się do Warszawy i w 1920 r. udostępnił parter willi na potrzeby szkoły powszechnej w Brwinowie. Szkoła korzystała z budynku do 1930 r. Dom przeszedł gruntowny remont po 1935 r., pod kierunkiem T. Michotka. Przez okres II wojny światowej prof. Wacław Werner ukrywał we wmurowanej cegle ołowiowej preparat radowy, własność Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, o czym informuje tablica na fasadzie budynku. Willa zamieszkała jest przez rodzinę Wernerów do dziś.

Wzniesiony w 1911 r. dla aptekarza Feliksa Kuleszy. Apteka po wojnie została upaństwowiona, dziś ponownie prywatna. Nad drzwiami oryginalny napis „APTEKA”.

Dom Oldaka, właściciela sąsiadującego z domem składu opałowego i tartaku. Budynek rozbudowano w latach 80. o część wschodnią na potrzeby Urzędu Miejskiego, nawiązując do istniejącej architektury. Obecnie znajduje się w nim Urząd Gminy Brwinów oraz Straż Miejska.

Zbudowany w latach 30. XX w. Później należał do dentysty Wilnera.

Zbudowana w latach 1909-1911 według proj. arch. Leona Wolskiego w stylu secesyjnym. Od momentu powstania w posiadaniu tej samej rodziny.

Powstanie datowane jest na okres sprzed I Wojny Światowej. Otacza ją piękny starodrzew.