W stylu dworkowym, miejsce zamieszkania Zygmunta Bartkiewicza, pisarza, felietonisty, nowelisty i regionalisty. Dworek wzniesiony przez właściciela według własnego planu w latach 1905-1910. Powstał prawdopodobnie z materiałów z rozebranego kościoła. Od 1977 r. siedziba Towarzystwa Przyjaciół Brwinowa.

Pałac wzniesiony w 1936 r. dla rodziny Wierusz-Kowalskich w stylu nawiązującym do klasycystycznego. W rękach rodziny pozostawał do 1940 r. We wrześniu 1939 podczas i po bitwie pod Brwinowem parter Pałacu został zamieniony na szpital polowy. Po bitwie i zajęciu miasta Niemcy zlikwidowali szpital. Oba majątki (Brwinów i Grudów) konfiskuje niemiecki zarząd majątków rolnych (Liegenschaft). We wrześniu 1946 r. zniszczony i ograbiony do gołych ścian pałac przejęła Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Adaptacją i urządzeniem ośrodka kierował prof. Wittermann.

Budynek wzniesiony w 1925 r. przez Adolfa Schweizera, właściciela fabryki musztardy jako prezent ślubny dla swojej córki Ireny Riedel (na sąsiedniej działce wzniósł identyczny dom dla młodszej córki Stefanii). Budynek stanowi przykład stosunkowo skromnej willi podmiejskiej zaprojektowanej w stylu nawiązującym do popularnego w okresie międzywojennym nurtu narodowego, korzystającego z uproszczonych form historyzujących. W latach 1928-29 obok willi, po jej zachodniej stronie wzniesiono w zbliżonej stylistyce parterowy budynek gospodarczy pełniący rolę stajni, pralni i drewutni.

Budynek wzniesiony w 1925 r. przez Adolfa Schweizera, właściciela fabryki musztardy jako prezent ślubny dla swojej córki Stefanii Riedel (na sąsiedniej działce wzniósł identyczny dom dla starszej córki Ireny).

Zbudowana w latach 1937-39 według projektu arch. Jana Choynowskiego, park założony według projektu inż. Zbigniewa Straussa.


Zbudowana w 1912 r. wg projektu Oskara Sosnowskiego w stylu secesyjnym.

Zbudowana prawdopodobnie na przełomie XVIII i XIX w, pełniła początkowo funkcję kaplicy dworskiej rodziny Marylskich w ich majątku w Książenicach pod Grodziskiem Mazowieckim. W 1857 r. z inicjatywy ówczesnego dziedzica Książenic Eustachego Marylskiego została przeniesiona na teren cmentarza parafialnego w Brwinowie (powstałego na obecnym miejscu w 1819 r.) jako kaplica grobowa rodziny Marylskich. Budynek postawiono na grobie ojca Eustachego – Piotra Marylskiego, oficera Wojska Polskiego z okresu insurekcji kościuszkowskiej i radcy Stanu Księstwa Warszawskiego, zmarłego w 1829 r. Fakt ten upamiętniono tablicą fundacyjną wykonaną z piaskowca, zawieszoną w szczycie frontowym nad podcieniem. Płytę nagrobną Piotra Marylskiego wmurowano pod podcieniem kaplicy. Budynek w niezmienionej formie przetrwał do czasów współczesnych i nadal pełni rolę mauzoleum rodziny Marylskich. Usytuowany w centralnej części cmentarza parafialnego.

Zbudowany pod koniec XIX lub na początku XX w.

Wzniesiona w II połowie XIX w.

Wzniesiony w 1911 r. jako główny budynek sanatoryjny w kompleksie sanatorium na działce ofiarowanej przez Karolinę Borkowską Warszawskiemu Towarzystwu Pomocy Lekarskiej nad Psychicznie i Nerwowo Chorymi. Po II wojnie światowej sanatorium zostało przejęte przez państwo i przekazane na siedzibę zespołu „Mazowsze”, powołanego w dniu 20.12.1948 r. Pierwotnie zespół sanatoryjny składał się z budynku głównego, tzw. „białego dworku” oraz budynku dawnych stajni. Zabudowę otacza ogród skomponowany z różnych gatunków drzew i krzewów, przechodzący w park leśny.